ماه بلند من

صدیقه

2010-10-13T21:58:00.003+03:30

صدیقه چهل و هشت سال پیش در چنین روزهایی به دنیا آمد، توی یک روستا از توابع قایم شهر ، مثل همه کودکان تازه به دنیا آمده گریه می کرد و شیر می خورد ، همه دوستش داشتند، هدیه ای از جانب خدا، سه ساله بود که مننژیت گرفت ، تب کرد و تشنج کرد، بعد از آن دیگر هوشش به حد آدم های معمولی نرسید ، یک کم توان ذهنی ، خانواده کم کم با او کنار آمدند توانایی درس خواندن نداشت ولی آزارش هم به کسی نمی رسید خودش حمام می رفت لباسش را عوض می کرد و در کارهای ساده منزل نظیر جارو کردن و ظرف شستن کمک می کرد، سی ساله بود که پدر و مادرش مردند و تنها تر شد ، از آن پس خانه خواهرهایش به تناوب می ماند، هیچ وقت خواستگاری نداشت، هیچوقت واقعا کسی او را دوست نداشت، ولی همه به او ترحم می کردند تا سه ماه پیش ، سه ماه پیش رفته رفته پرخاشگر شد لجباز شد کم خواب شد دیگر کسی حوصله تحمل او را نداشت او را به بیمارستان روانپزشکی آوردند با تشخیص اختلال مانیا تحت درمان با تشنج برقی و دارو قرار گرفت پرخاشگری هایش کاهش یافت و مرخص شد ولی دیگر مثل قبل نشده بود دیگر نمی توانست به تنهایی حمام رود دیگر در کارهای منزل کمک نمی کرد ارتباطش با دیگران کم شده بود توی خودش فرو رفته بود بعد از چند هفته مجددا پرخاشگری اش آغاز می شود داد می زند و فحش می دهد و وسیله پرت می کنند دوباره او را به بیمارستان روانپزشکی می آورند پزشک معالج اینبار درخواست سی تی اسکن مغزمی کند یک هفته بعد جواب آماده می شود توده ای سیستیک و سالید در نیمکره راست که شیفت خط وسط داده است احتمالا گلیوبلاستوما مولتی فورمیس و یا سل مغری ،صدیقه بدحال است، روی تخت افتاده ،دیگر جیغ نمی کشد دیگر کسی را نمی شناسد جراح اعصاب به سی تی اش نگاه می کند و سری تکان می دهد و می گوید : مردنیه ! وقتی به خانواده اش خبر می دهند می گویند : ما دیگر از ادا اصول هایش خسته شدیم ، خودتان یک کاریش بکنید! حتی کسی برای ملاقات او نمی آید ، صدیقه چهل و هشت سال در این دنیا مهمان ما آدم های عاقل بود ، در این دنیا او بیش از همه تنها بود ، هیچ وقت معنی واقعی محبت را نفهمید ، خیلی از لذتهایی که ما چشیدیم را نچشید و بعد خیلی آرام از همان راهی که آمده بود رفت ، برگشت به جایی که به آن تعلق داشت، جایی که دیگر اضافی و سربار تلقی نمی شود، جایی که منزل همیشگی اش است ، جایی که دیگر آنجا طفیلی محسوب نمی شود
و الیه الراجعون ...

چرچیل

2010-09-30T21:28:00.000+03:30

بزرگترین پند زندگی این است که گاهی احمق ها راست می گویند!!!!

2010-09-30T21:21:00.002+03:30

فقط کسی می تواند رنگین کمان را ببیند که تا پایان زیر باران بایستد

هست و نیست

2010-09-19T22:29:00.002+04:30

امروز یکی از اساتید عزیزمان داشت در مورد روانکاوی صحبت می کرد که زد تو خط عرفان و بیت اول شعر زیر را خواند، فوق العاده زیبا بود ، به منزل که رسیدم در اینترنت جستجو کردم و حالا متنش را برای شما می گذارم ، خلاصه هرچه به عنوان اصول اعتقادی تا حالا شنیده ام همین است، از دست ندهیدش:

*

چون نور، كه از مهر جدا هست و جدا نيست
عالم همه آياتِ خدا هست و خدا نيست

ما پرتوِ حقيم و نه اوييم و هموييم
چون نور كه از مهر جدا هست و جدا نيست

در آينه بينيد اگر صورتِ خود را
آن صورتِ آيينه شما هست و شما نيست

هر جا نگرى جلوه‏گهِ شاهد غيبى است
او را نتوان گفت كجا هست و كجا نيست

اين نيستىِ هست‏نما را به حقيقت
در ديده ما و تو بقا هست و بقا نيست

جانِ فلكى را، چو رهيد از تن خاكى
گويند گروهى كه فنا هست و فنا نيست

هر حكم كه او خواست براند به سرِ ما
ما را گر از آن حكم رضا هست و رضا نيست

از جانبِ ما شكوه و جور از قبلِ دوست
چون نيك ببينيم روا هست و روا نيست

كو جرأت گفتن كه عطا و كرم او
بر دشمن و بر دوست چرا هست و چرا نيست

درويش كه در كشور فقرست شهنشاه
پيش نظر خلق گدا هست و گدا نيست

بى‏مهرى و لطف از قبلِ يار به عبرت
از چيست ندانم كه روا هست و روا نيست

عبرت نائينى

برتراند راسل

2010-09-13T20:59:00.000+04:30

اشکال دنيا اينست که جاهلان مطمئن هستند و دانايان مردّد

مادر ترزا

2010-09-11T13:13:00.001+04:30

مردم اغلب غيرمنطقی و خودمحور هستند، با اين حال آنها را ببخش.

اگر مهربان باشي، ممکن است بگويند که تظاهر میکني و انگيزههای پنهان داري، با اين حال مهربان باش.

اگر موّفق باشی، دوستان کاذبی دورت جمع می شوند، همچنين دشمنانی صادق، با اين حال موّفق باش.

اگر صادق باشي، اشخاصی ممکن است سرت کلاه بگذارند، با اين حال صادق باش

آنچه را طیِّ سالها ايجاد کرده ای، ممکن است کسانی يک شبه نابود کنند، با اين حال سازنده باش

اگر خوشبخت شوي ممکن است کسانی به تو حسادت کنند، با این حال خوشبخت باش

کار خوب امروز تو را ممکن است مردم فردا فراموش کنند، با اين حال کارهای خوب کن

به دنيا خدمت کن، هر چند ممکن است کافی نباشد، با اين حال با تمام وجود به خدمت کردن ادامه ده.

میبينی که در نهايت آنچه هست، ميان تو و خداوند است؛ هرگز ميان تو و مردم نيست.

کنفوسیوس

2010-09-11T12:58:00.002+04:30

شايد کسي رو که با تو خنديده فراموش کني اما کسي رو که با تواشک ريخته هرگز

عجیب تر از علم

2010-07-11T14:58:00.000+04:30

از در درمانگاه که وارد شد هیکل نهیفش توجهم را جلب کرد. دندان های پیشش تازه افتاده بود که وقتی می خندید صورتش را با نمک می کرد.

- چی شده که مامان بابای فاطمه اونو پیش دکتر آوردن؟

- من خواهرشم .واسه ترک کراک آوردمش

- کراک؟؟؟!!!!!!! دختر هفت ساله؟؟؟؟؟؟؟؟؟!!!!

برق از سه فازم پرید . فاطمه معتاد به دنیا آمده بود . اولین بار طعم تریاک را وقتی چشیده بود که جنینی در رحم مادرش بود. مادرو پدرش شیره کش خانه داشتند و او را با تریاک بزرگ کرده بودن. می گفت اغلب گرسنه است و وقتی شکایت می کند مامان و بابا بهش تریاک می دن. در شیرخوارگی تریاک را در آب حل می کردند و به او می دادند. بعد خوراکی می دادند بخوره . از شش ماه پیش هم کراک می کشید.

- روزی چقدر کراک می کشه ؟

- معلوم نیست. هر کی می آد می شینه دو تا دود باهاش می گیره!

فاطمه سیگار هم می کشید. روزی نصف بسته یا ده نخ. حالا بعد این همه مدت خواهرش که بیست و پنج سال از او بزرگتر بود و شوهر افغانی اش آمده بودند که کراکش را ترک بدهند.

این سرنوشت دختری هفت ساله است که دیوار به دیوار ما در این ایران اسلامی دارد زندگی می کند.ونامش هم فاطمه است.

فاطمه عروسکی داشت به اسم مریم . خواستم با او شوخی کنم. سوالی از او پرسیدم که از پرسیدنش پشیمان شدم:

- مریم هم کراک می کشه؟

- نه ! اون کراک نمی کشه. مریم دختر خوبیه

2010-07-03T13:38:00.003+04:30

انسانم آرزوست

2010-06-26T22:57:00.002+04:30

یک درصد انسانها اسکیزوفرنی دارند به عبارتی در ایران هفتصدو پنجاه هزار بیمار اسکیزوفرن هست!
بیست و پنچ در صد انسانها اختلال شخصیت دارند یعنی به عبارتی در ایران حدود هیجده ملیون نفر !
نزدیک بیست و پنچ در صد انسانها اختلالات اضطرابی از قبیل پانیک و فوبیا و وسواس و ... دارند!
حداقل ده درصد مردم مواد مصرف می کنند!
ده درصد مردم به نوعی افسردگی دارند!
به آمار فوق سایر بیماری های روان را اضافه کنید نظیر : آلزایمر، عقب ماندگی ذهنی ، بیش فعالی، دوقطبی، اختلالات تجزیه ای، اختلالات خواب ، اختلالات جنسی، و .........
شما به چه نتیجه ای می رسید؟

دور و برم را که نگاه می کنم می بینم هر کداممان به نحوی درگیریم

هر چه به یک نفر نزدیک تر می شوم بیشتر می فهمم که مشکل دارد

فروید گفت : انسان سالم وجود ندارد! انسان سالم انسان کامل است و آرمانی است

شیر خدا و رستم دستانم آرزوست...

خاکستری

2010-05-25T21:45:00.003+04:30

گم گشته ام در این سیاهی و این برزخ کبود

همپای موجهای بلند سفیدِ رود

ماندم میان ظلمت و این نور در شگفت

خاکستری شدم ، ننوشتم یکی سرود

در لا مکان شقایق زیبا دلم شکست

در منجلاب غربت تنها تنم غنود

اشکم به سان هبوط از دلم بریخت

آهم به سان عروج از غمم سرود

ای کاش روزی از دل پهناور خدا

می آمدی پی این خلق بد نمود

ای کاش پر گرفتم از دل شبهای بی نشان

تا منتهای آسمان تو همچون سوار دود

ای کاش واژه های دلم غنچه می نوشت

ای کاش خط دلم خوب می سرود

ای کاش قوم یونس من، سرنوشت بود

ای کاش می رهیدم از این عاد و از ثمود

ای کاش این تغافل و این غفلت کریه

پایان خنده های پلشت دلم نبود

ای کاش دزد بهشت خدای من

دل از کفم به خاطر گندم نمی ربود

ماندم میان غربت وتنها خدا خداست

تا که خدا خداست خدا را خدا درود

زمستان 1381

آرزوها

2010-05-03T21:32:00.002+04:30

روی دیوار بخش روانپزشکی این جمله نوشته شده بود:

"روزگارم بر خلاف آرزوهایم گذشت"

یک لحظه دلم شکست

ادامه تحریفهای شناختی

2010-04-30T15:49:00.001+04:30

1. Mindreading یا ذهن خوانی: بدون شواهد کافی بدانید که دیگران به چه فکر می کنند. مثل: جواب سلامم را نداد پس حتما از دست من ناراحت است! این یک خطای شناختی است چون همه واقعیت نیست. شاید در مثال فوق مشکلی برای او پیش آمده و سلام شما را نشنیده! یا هزار احتمال دیگر

2. Labeling یا برچسب زدن: به خود یا دیگران صفات منفی کلی نسبت دادن. مثل : من آدم بدبختی هستم!! ایرانی جماعت شعور نداره!!!

3. Negative filter یا فیلتر منفی: همیشه فقط جنبه های منفی قضیه را دیدن. نیمه خالی لیوان را دیدن

4. Should یا باید اندیشی: به جای تفسیر مطالب بر اساس آنچه هست آنها را بر اساس آنچه باید تفسیر کنیم. مثلا : من باید در کنکور قبول شوم. من باید یک ماشین تویاتا بخرم

ادامه دارد

تحریف های شناختی

2010-04-16T20:52:00.000+04:30

انسانها وقتی افسرده یا مضطرب می شوند مورد هجوم افکاری قرار می گیرند که به افکار خودآیند منفی یا NAT شهرت دارند. خودآیند هستند چون ما به صورت فعال در شکل گیری آنها تاثیر نداریم . منفی هستند چون باعث تغییر روحیه ما به حالت افسردگی یا اضطراب می شوند. فرض کنید یک شب شما در منزل تنها هستید .ساعت 12 شب و صدای پنجره می شنوید. فکر خودآیند شما شاید این باشد که "دزد آمده است". متعاقب این فکر شما مضطرب می شوید. اگر فکرخودآیند شما این باشد که "باد بود" احساس آرامش به شما دست می دهد. یعنی احساسات ما تابع افکاری است که در مغز ما می روید. در اینجا می خواهم فهرستی از تحریفات شناختی را برای شما توضیح دهم. تحریفات شناختی مکانیسمهایی هستند که افکار خودآیند منفی بر اساس آنها شکل می گیرند. اگر ما هر وقت که فکر خودآیند منفی در ذهنمان می آید به تحریفی که پشت آن است توجه کنیم تاثیر آن فکر بر احساسات ما کاهش می یابد.

1. پیش گویی: پیش بینی این که حوادث بد از آب در می آیند بدون اینکه شواهد منطقی کاملی برای آن داشته باشیم. مثال کلاسیکش این جمله است " ما موفق نمی شیم من می دونم!"

2. فاجعه سازی: از کاه کوه ساختن. یعنی اتفاقی که در عالم واقع چیز مهمی نیست را به یک فاجعه تبدیل کردن .

3. تعمیم افراطی : یعنی یک حادثه کوچک را تعمیم دهیم . مثلا یک روز یک بدشانسی آوردیم که برای هر کسی هم ممکن است اتفاق بیفتد فورا بگوییم" من همیشه بدشانسی می آورم"

4. تفکر دوقطبی : یعنی یک چیزی یا بد است یا خوب است. یا سیاه است یا سفید . نمی شود چیزی خاکستری باشد

این فهرست طولانی است که در صورت تمایل دوستان در پست بعدی سایر موارد را ذکر می کنم

تبریک عید

2010-03-16T21:18:00.008+03:30

وقتی سال نو را کنار خانواده تحویل می کنیم ، یاد کسانی باشیم که این لحظه را در بیمارستان سپری می کنند

عالم دیوانگی

2010-02-08T23:19:00.002+03:30

امروز با مریضی به نام مجتبی مصاحبه می کردم . می گفت که نام اصلی اش کارو است و نویسنده کتاب برادرم ویگن است . نام پدرش محمد رضا پهلوی است که او را پس از تولد سر راه گذاشته . پهلوی اکنون در آمریکاست و او برای اینکه به پدرش برسد باید یک زندگی کامل را در ایران بگذارند ، پیر شود ، بمیرد و در زندگی بعدی در آمریکا متولد شود. نام عمویش ویلیام است. کدام ویلیام؟ ویلیام شکسپیر . او یک اسلحه ساز است که هم اکنون در قطب شمال مشغول تولید هواپیما و موشک جنگی است. می گفت که به کمک یک نخست وزیر توانسته است ساعت ، ماشین لباسشویی، ترازو ، دوچرخه ، تلویزیون، کامپیوتر ، ماهواره و چند تا چیز دیگر را اختراع کند. ترانه هم می گوید که در آمریکا اجرا می شود . دیروز کنسرتی در آمریکا اجرا شده که ترانه های او را خوانده اند و طی صحبتی که شب گذشته با سیاوش داشته باید پانصد ملیون دلار به او بدهند. او هر شب صدای عمو ویلیام شکسپیر را می شنود که به او در مورد تولید اسلحه و سود آن توضیحاتی می دهد.
مجتبی خیلی خوشحال بود . از اینکه این جایگاه خاص را دارد و از پولی که قرار است به او برسد در پوست خود نمی گنجید. یک آن در دلم گفتم "خدا کند خوب نشود!!!". اگر داروهای ما توهمات و هذیانهایش را از بین ببرد ناگهان چه اتفاقی برای او می افتد؟ از یک شاهزاده ثروتمند مهم به یک روستایی کم سواد بیکار دیوانه تبدیل می شود. چه غم بزرگی.
در همین راستا امروز استادم به من گفت که سالها پیش یک روانپزشک ایرانی در آمریکا مشغول به کار بوده است روزی یکی از مریضهایش وارد مطب او می شود و می گوید: "دکتر ! من در اوج خوشبختی بودم . تو غمهای بزرگ را دوباره به من برگرداندی" و او را می کشد!
استاد پور افکاری که استاد روانپزشکی دانشگاه تبریز است در کتابی که تالیف کرده می نویسد: روزی وارد بخش روانپزشکی شدم و دیدم یکی از بیماران روی دیوار با زغال نوشته است:
خوش عالمی است عالم دیوانگی اگر
موی دماغ ما نشود مرد عاقلی

مردمک غم

2010-02-05T17:11:00.000+03:30

دوباره چشم دلم مانده بر مسیر غروب
ز حزن غریبیّ ات ای ستارۀ خوب
دوباره جمعه شد و بلبل دلم به نواست
پرندگان مهاجر ترانه خوان جنوب

هوای دیدن روی تو در نسیم نشست
که اینچنین ز پی ات از ضمیر شب برخاست
امید دیدن روی تو در سر ماه است
که در میانۀ ظلمت تکیده و تنهاست

دوباره وقت غروب است و جای تو خالیست
دوباره اشک محبت ز چشمه ها جارییست
دوباره پلک شفق در فراق تو بست
دوباره مردمک غم به کوچه ها ساریست

از جنس قابیل

2010-01-20T23:00:00.002+03:30

خوشا ای پدر ، آدم و مادرم

فریب پلشت بد اندیش خوردید ، لیک

به یک بار و یکباره

زان پس شدید

غریقی به دریای لطف خدا

هبوطیّ و پس بال بالا زدن

به پهنای دل

ذکر یاهو و مولا زدن

ولی من

همه روزه گندم خورم سیب را

فریب سیاه دل انگیز را

و پیوسته پایین برم پای را

در این پهنه ویران کنم جای را

سرانجام من به ز قابیل نیست

که این بی نوا قلب افسرده ام

نمی دانمش

شاید از جنس هابیل نیست

یک قایق چوبی

2009-12-18T18:15:00.002+03:30

تو معشوق سماواتی و من بیچارۀ دنیا
تو را می خواهم و هرگز نشد این راز من پیدا

طلوعی تو ، غروبم من، غروب بی طلوعم من
اگر دستم نگیری وای ، بشینم در شب یلدا

تو خورشیدی در آن اوج سماوات خداوندی
و من گلبرگی ام رو سوی تو سر کرده ام شیدا

تو اقیانوسی از عشقیّ و ایثار و برومندی
و من یک قایق چوبی ، در این پهنای بی پهنا

تو آن کوه بلندی که ، رشیدت قد ز افلاک است
و من پروانه ای هستم، غریب و کوچک وتنها

و چشمان سیاهت را طلوعی خسته می دانم
که از بالای نیزاری ، بتابد بر سیاهی ها

از آن روزی که خود را در کران بی کران کردی
شهادت را خریدیّ و مرا هم کرده ای رسوا

سوار اسب تک تازت ، شهاب ثاقب نازت
شناساندی به دشمن ها ، رسوخ سبز معنا را

دل من پر کشید از دل ، در آن کرب و بلای دل
نگاه آخرینت را ، سپردی تا به زینب ها

یار و دار

2009-12-10T19:36:00.002+03:30

و خسته پیش می رود این ثانیه شمار
یک ، دو ، سه و چهار
و خفته چشم طلوع دل بهار
هجوم لشکر افکار بی قرار
نسیم صبح نیامد به این دیار
و خسته خسته در دل شب رهسپار دار
مردی تنها، در اشتیاق یار
جذام وسوسه می پیچد از کنار
و مارهای خیالات بی مهار
مردی تنها و اشتیاق دار
و دست های فاصله افتاده از کنار
و بغض بستۀ غم های بی شمار
و زلف دار که بر شانه های یار
و دست و پا زدن یار از فراز دار
و حسرتی ننوشته ، غم حصار
و یار و دار ، می تپد این ثانیه شمار

چنین بود هذیان های روح من تب دار

تغییر

2009-11-29T21:58:00.002+03:30

هندی ها وقتی به مراحل بالاتری از دریافت می رسند نام خود را عوض می کنند

چند وقتی بود فکر می کردم باید به فکر ظاهر دیگری برای وبلاگ خودم باشم

ظاهری که به حال و هوای فعلی ام بیشتر بخورد این بود که تغییر دکوراسیون دادم

امید وارم این تغییر همراه با تغییر محتوا در جهت مفهومی تر شدن مطالب باشد

از دوستان خوبی که با انتقادات و توصیه های خود مرا سر فراز می کنند متشکرم

این دم پر شور

2009-11-25T18:25:00.001+03:30

از چه می کوبی سر خود را به سنگ ؟
موج دریا پر خروش
عمر خود را بهر غوغا می دهی

ساحل افسرده ام، افتاده ای
لیک، هستم ! راضی ام از بودنم
تو ولی افتاده در غرغابه ای
می زنی دستیّ و پایی تا مگر
در بیایی از دل مردابه ای

خسته گردانی تن رنجور را

دل به هستی های شیرینت سپار
از زمانها از مکانها در گذر
چشم راه خندۀ پروانه باش
همچو من
مرد صفای لحظه باش.

قدر بشناس این دم پر شور را

همدلی

2009-11-17T19:00:00.001+03:30

همدلی چیست؟ همدلی یک خصوصیت انسانی است . توانایی اینکه به انسان دردمندی بگویی که او را می فهمی. هرچند که عمق رنجی را که می برد تجربه نمی کنی ولی رنجی که می برد را درک می کنی. همدلی قابلیتی انسانی است و با دلسوزی فرق دارد . در دلسوزی حسی از ترحم وجود دارد. مثلا : آخی حیوونکی!! . این یک دلسوزی است. اما همدلی ترحم آمیز نیست و به گفتار ختم نمی شود .می شود با طرز نگاه ، با میمیک صورت و با لحن صدا همدلی نشان داد. جالب اینجاست که ثابت شده همه افراد توانایی همدلی ندارند . شخصیت های خود شیفته و ضد اجتماعی نمی توانند همدلی کنند. باقی انسانها می توانند اگر بخواهند همدلی را در خود تقویت کنند. همدلی با تمرین و الگو برداری از همدلی دیگران تقویت می شود. همدلی از خصوصیات ضروری هر انسانی است. در حرفه ها، پزشکان بیش از همه باید با بیمارشان همدلی کنند.در میان بیماران، کسانی که بیش از همه نیاز به همدلی دارند بیماران اعصاب و روان هستند.
مولانا می گوید:
همدلی از همزبانی بهتر است

بیاییم در هر جایگاه و پایگاه که هستیم توانایی همدلی را در خود تقویت کنیم।

داس

2009-11-15T20:40:00.003+03:30

چند هفته پیش مطلبی نوشتم به نام " دیوانه از قفس پرید" داستان بیماری را تعریف کردم به نام عیسی که از بیمارستان روانی فرار کرد. روز گذشته با واسطه ای خبر شدم که عیسی مرده است . او را در اتاقش در حالی پیدا کردند که مرده بوده . آرام و بی صدا . خانواده تمایلی به کالبد شکافی و یافتن علت مرگ نداشتند. من واقعا نمی دانم که چرا عیسی از دست رفت. ما برای او تمام آزمایشات و سی تی اسکن را درخواست کرده بودیم . همه چیز طبیعی بود. عیسی از دنیا رفت در حالی که حسرت لذت بردن از زندگی در چشمان بی فروغش مانده بود. او نه یک دیوانه، نه یک عنصر سربار جامعه ،بلکه او بالا تر از همه چیز ، یک انسان بود . امید وارم روح خسته اش پس از رهایی از جسم ثقیلش غرق در شادی و رحمت خدا شده باشد.

مرگ از کوچه ما می گذرد داس به دست ...

استیگما

2009-11-03T22:49:00.001+03:30

استیگما یا داغ واژه مناسبی برای بیماری روانی در جامعه ماست. متاسفانه ما نسبت به بیماری های جسمی خوشبین و نسبت به بیماری روانی شدیدا بدبین هستیم . کافی است بگویند فلانی سابقه روانی دارد که بگوییم دیونه است. رابطه مان را با او قطع کنیم و او را لایق هیچ ندانیم . بیمار روانی یک انسان است مثل همه ما . یکی قلبش مریض می شود ، یکی کلیه اش و یکی مغزش. بعضی بیماران به من می گویند که حاضر بودند که قطع نخاع شوند ولی بیمار روانی نشوند. ثابت شده که در جوامع پایین تر از نظر فرهنگی استیگمای بیماری روانی پر رنگ تر است. تا جایی که در فرهنگ ما دیوانه بودن یک ناسزاست. انسانی که بیمار روانی است معمولا در بیمار شدن خودش نقشی نداشته. بیماری معلول ژنتیک و محیطی است که او در آن بزرگ شده . همه ما بالقوه یک بیمار روانی هستیم . و معلوم نیست کی فشار روزگار ژن های خفته ما را بیدار می کند. اینها را گفتم که مرثیه ای بر فرهنگ نا زیبای خودمان در برخورد با بی خطر ترین و شاید دوست داشتنی ترین موجودات روی زمین _ بیماران روانی _ گفته باشم. و به دوستان خودم بگویم اینکه کسی سابقه مراجعه به روانپزشک داشته باشد ، به هر دلیلی که باشد، و با هر علایمی دلیل نمی شود که این فرد از زندگی معمول و حتی پذیرش مسیولیت های سنگین اجتماعی محروم شود. کسی که سابقه بیماری روانی داشته و در حال حاضر مشکلی ندارد مثل همه می تواند یک مسیولیت اجتماعی یا سیاسی را قبول کند. همه بیماری های روانی مزمن نیستند . همه بیماری های روانی لا علاج نیستند. کمی فکر کنیم ....

دیوانه از قفس پرید

2009-10-27T17:46:00.000+03:30

مریضی در بخش داشتیم به اسم عیسی. سه هفته ای که او در بخش ما بود مدام یک گوشه می خزید، با کسی صحبت نمی کرد ، حمام نمی رفت، صورتش را اصلاح نمی کرد. گویا هیچ انگیزه ای برای زنده ماندن و زندگی کردن نداشت. یک سری توهمات شنوایی غیر آمرانه داشت. می گفت می شنوم که چند نفر با هم صحبت می کنند و من هم می نشینم گوش می کنم ببینم چه می گویند . انواع و اقسام داروهای ضد جنون و ضد افسردگی بر حال او تاثیر چندانی نگذاشتند. برنامه های جنبی نظیر کاردرمانی و مشاوره روانشناس هم نتوانست او را از پیله ای به دور خودش تنیده بود بیرون بکشد . دیروز استاد او را ویزیت کرد و ضمن اینکه سری تکان می داد گفت: دیگر به دارو نمی شود امید داشت. باید به مریض ECT بدهیم ( شک مغزی). امروز بعد از یک روز کاری سنگین وقتی از درمانگاه خسته و کوفته به بخش سری زدم خبر شوکه کننده ای شنیدم.
- عیسی فرار کرد!!!
- فرار کرد؟
- وقتی داشتند می بردندش برای کار درمانی خود را به آب و آتش می زند و از دست کمک بهیار های بخش فرار می کند . خود را به پرچین های پشت بیمارستان می رساند و داخل جنگل زارع می رود و گم و گور می شود.
آن لحظه بی اختیار گفتم : دیوانه از قفس پرید!!! برای عیسی خوشحالم که بالاخره تصمیم گرفت به زندگی باز گردد و نمود آن فراری بود که از ترس شک مغزی انجام داد . نمی دانم آن لحظه ای که داشت بعد از مدت ها مثل باد می دوید چه چیزی در مغزش بود ، ولی هر چه که بود امید وارم بارقه ای از شور زندگی و امید در آن بوده باشد .

من

2009-10-23T17:40:00.000+03:30

چند شب پیش در خواب عمیقی بودم که احساس کردم فوراً نیاز به دستشویی دارم ( گلاب به دیوار!!!!) . داشتم کلیه نیروهای هوشیاری ام را از آن دنیا به این دنیا می کشاندم. احساس کردم کودکی چهارساله هستم و در رتخوابی که خیلی از جثه ام بزرگتر بود در اتاق طبقه اول منزلمان _ همانی که لوستری با لامپ های شمعی داشت و من هر وقت می خواستم شیطانی کنم با چوبی آن را به چرخیدن وا می داشتم _ خوابیده ام. تمام مسیر دویدن به سمت دستشویی را در ذهنم مرور کردم . باید اول پتوی آبی رنگ خودم را _که شبها تا آن را نمی بوییدم خوابم نمی برد_ را کنار میزدم . بلند می شدم و مستقیم به سمت هال منزل می دویدم. اینجا ممکن بود مادرم که در آشپزخانه مشغول کار بود صدا می زد: "طه ! اون طوری بدو بدو نکن ! می خوری زمین". بعد باید به سمت راست می پیچیدم تا به دستشویی برسم. هوشیاری ام داشت بیشتر جمع می شد و من رفته رفته بیدار تر و بیدار تر می شدم. ناگهان خودم را در رختخواب دیگری، در خانه دیگری ، در استان دیگری و در شهر دیگری یافتم . بیست و دو سال گذشته بود . همه چیز عوض شده بود . همه چیز عوض شده بود جز یک چیز. آن من بودم . من هنوز من بودم.

عرفان بستری شد

2009-10-09T19:54:00.000+03:30

دیشب من کل عرفان را یک جا بستری کردم. خانمی بود پنجاه ساله که خانواده اش او را به اوروژانس بیمارستان شهید زارع آورده بودند. می گفت که احساس می کند ما همه یک وجودیم و مرزی بین ما نیست. انگار همه یکی هستیم و جز این یکی چیزی نیست . انگار همه خداییم و خدا همه ماست. می گفت احساس می کنم که ما در یک عالم مجازی زندگی می کنیم و عالم حقیقی جای دیگری است . می گفت پدر بزرگ من شاید نوه تو باشد و شاید من در زندگی های دیگرم فردی بودم در جای دیگر. می گفت برگ درختان که می افتد برای من نشانه است. ماه که در می آید برای من نشانه است. بلبل که می خواند نشانه است. وقتی داشتم برگ بستری این خانم را مهر می کردم یک لحظه مکث کردم . من داشتم تقریبا کل عرفان را یک جا بستری می کردم. فقط یک لحظه طول کشید و بعد مهر را محکم پای برگ بستری کوبیدم.

آخر دنیا کجاست؟

2009-10-03T22:20:00.002+03:30

واقعا آخر دنیا کجاست؟ در مورد جواب این سوال شک نکنید. آخر دنیا کیلومتر 5 جاده ساری – نکا است!! در این مکان بیمارستان روانپزشکی زارع قرار دارد. بله اینجا آخر دنیاست. ته خط است. کسانی که به ته خط رسیده باشند را می آورند اینجا . اینجا جایی است که من دوره چهار ساله روانپزشکی را در آن آغاز کرده ام.
به ته خط رسیدگان مثل بنده و شما هستند. قلب دارند، چشم دارند، گوش دارند و همه اعضای بدنشان سالم است . به جز ... مغز!! اینجا کسانی هستند که صداهایی می شنوند که دیگران نمی شنوند. چیز هایی میبینند که دیگران نمی بینند. یکی خود را لسان الغییب می داند. یکی در خودش نوری می بیند . یکی بوهای زیر زمینی که سید علی واحد می پراکند را استشمام می کند. یکی به دنبال محبوبش است. یکی برای چندمین بار برای ترک کراک آمده است همانی که مادرش روزها رخت شوری می کند تا پسرش کراک را ترک کند. یکی وسواس شدیدی دارد و آنقدر روی اعصاب خانواده راه رفته که پدرش با چوب دستش را شکسته است. پیرزنی که می گوید جزو مذاکره کنندگان هسته ای است و پنج به اضافه یک او را ربوده و به بیمارستان آورده است.
در کشور ما ایران حدود هفتصد و پنجاه هزار نفر مریض اسکیزو فرنی وجود دارد. حدود 4 ملیون افسره داریم. اختلالات وسواسی و اضطرابی و شخصیت را هم که حساب کنید می گویند در ایران بالای 15 ملیون نفر به نحوی مشکل اعصاب و روان دارند. در حدود یک چهارم ما.
اینها را نوشتم تا به کسانی که بدهی دارند یا تصادف کرده اندو خرج تعمیر ماشین رو دستشان مانده یا کسانی که کشتی هایشان غرق شده بگویم که بروند شکر خدا را به جا بیاورند که هنوز به ته خط نرسیده اند

چگونه می توانیم خود را فریب دهیم؟

2009-09-19T21:19:00.000+04:30

یکی از کار هایی که ذهن ما خیلی به آن علاقه مند است این است که برای کاهش تنش های خود ، خود را فریب دهد. مثال بارز این پدیده را امروز در جامعه خودمان می بینیم. از یک طرف جامعه ما جامعه مذهبی است و به قول معروف سق ما را با خاک کربلا بر می دارند. طبیعتا تبلیغاب مذهبی در کشور ما زیاد است . این تبلیغات مذهبی ایجاد توقع مومن و الهی بودن را در فراخود( super ego) ما ایجاد می کند. این توقع باید به نحوی پاسخ داده شود وگرنه ایجاد تنش (tension) می کند. لذا خود ( ego) دست به کار می شود و ما را با افراد تاریخ اسلام و شرایط ما را با شرایط زمان گذشته – یعنی همان الگو های متعالی معرفی شده توسط مذهب - همانند سازی (identification) می کند تا از این رهگذار تنش به وجود آمده تحت تاثیر سوپرایگو را کاهش ببخشد.( به زبان دیگر به خود می قبولاند که اعمالش مطابق دین است) از طرف دیگر به طور نا خود آگاه کلیه آنچه احساسات منفی در ما بر می انگیزد - که اغلب جزیی از خود ماست و به عبارتی dark side ماست - به مخالفین ما فرافکنی (projection) می شود. حاصل این فعل و انفعالات روان شناختی این می شود که مثلا ما خود را به صورت امام حسین و مخالف خود را به صورت یزید می بینیم. این مشکلی است که اگر نگوییم اکثر ایرانی ها به آن گرفتارند لا اقل می توانیم بگوییم اکثر مذهبی ها به آن گرفتارند. این وضعیت خطر ناکی است چون محصول این تفکر ضمن اینکه بسیار خام است آبستن وقایع تلخی خواهد بود. راه ایجاد و گسترش این بیماری که من نامش را "خودفریبی" می گذارم تنها تبلیغات مذهبی به صورت کاملا احساسی و به دور از منطق و سطحی است که متاسفانه زیاد دیده می شود. راه درمان آن هم آموزش صحیح تعالیم مذهبی از آبشخورهای اصلی آن با رویکردی منطقی و عقلایی است.

سربازخانه

2009-09-16T14:59:00.000+04:30

داستان به زمانی برمی گردد که من به عنوان سرباز صفر در پادگانی مشغول بودم. پادگان ما در حوالی الشت از توابع سواد کوه قرار داشت. روزگار سخت سربازی به مدد آب و هوای بی نظیر آن سرزمین و دوستانی همدل ، نه چندان آسان ، ولی هر چه بود می گذشت. در پادگان ما سرهنگ پیری بود که کسی از سن واقعی اش خبر نداشت. بعضی سرباز ها به طعنه می گفتند که یک بار بازنشسته شده و عنقریب است که برای بار دوم هم بازنشسته شود. سرهنگ کوتاه قد و طاس بود و شکم بزرگی داشت. هر روز صبحگاه سرباز ها به خط می شدند و سرهنگ خبر دار میداد. پرچم بالا می رفت و همه احترام میگذاشتند. درست در این زمان و قبل از اینکه هیچ اتفاق دیگری بیفتد ناگهان نگاه سرهنگ تغییر می کرد. چشمانش گرد می شد و به سمت در پادگان ثابت می ماند . تنها چند ثانیه بعد ناگهان سرهنگ - که هنوز در وضعیت احترام به پرچم قرار داشت - صد و هشتاد درجه می چرخید و رو به دیوار پادگان سلام نظامی می داد. این اتفاق هر روز عینا پیش می آمد. هیچ کس از کار سرهنگ سر در نمی آورد . بعضی می گفتند که کهولت سن باعث زوال عقل سرهنگ شده است . اما سرهنگ هیچ رفتار غیر طبیعی دیگری نداشت. همیشه معقول و منظبت بود و خوب صحبت می کرد. چند ماهی از این قضیه می گذشت که روزی در گوشه ای از پادگان گیاهی دیدم که به نظرم خوراکی می آمد. آن را چیدم و بوییدم. بوی جعفری می داد. توی باران سواد کوه تر و تازه و تمیز به نظر می رسید . همان جا خوردمش . یک ساعت بعد سرگیجه گرفتم و از هوش رفتم. نیمه های شب به هوش آمدم و دیدم که در بهداری پادگانم. راهم را کشیدم و به خوابگاه برگشتم. احساس می کردم چیزی توی سرم ذوق میزند. احساس می کردم که خودم نیستم. بین خودم و خودم فاصله افتاده بود. همه چیز را شبیه شمع ذوب شده می دیدم . انگار تمام دنیا از شمعی ذوب شده درست شده بود. اشک های شمع را روی در و دیوار می دیدم. صبح با بیدار باش از خواب بلند شدم . حالم اندکی بهتر شده بود ولی هنوز خودم را طبیعی حس نمی کردم. از ترس سرهنگ و برای پیشگیری از مجازات کلاغ پر به هر زحمتی بود از جا برخواستم و در صف سرباز ها قرار گرفتم. احساس می کردم مدام به یک طرف کشیده می شود و کنار دستی ام مدام ضربه ای به من می زد که تعادلم را حفظ کنم. پرچم بالا رفت و همه احترام گذاشتند. در این موقع نگاه سرهنگ به سمت در پادگان چرخید. هیکل درشتی در آستانه در ظاهر شد. قد بلندی داشت. لباسی آبی. دست هایش را پشتش گره کرده بود و چوب تعلیمی اش از دور پیدا بود. با گام هایی نظامی به سمت صف سربازان آمد. سرش کم مو بود و صورتی سرخ داشت شبیه کرکس. چشمانش دریده و پر خون بود و چنان نگاه می کرد که آدم می ترسید. درست عین پلنگی که بخواهد تو را پاره کند. هیکل در مقابل صف سربازان رسید . حس کردم او را می شناسم. قبلا عکسش را دیده بودم. رضا شاه بود. خودش بود. خود خود خودش بود. در مقابل صف قرار گرفت و در حالی که بدنش رو به دیوار سربازخانه بود ولی سرش را به سمت سرباز ها گردانده پیش رفت و در دیوار سربازخانه محو شد. سرهنگ در این هنگام صدو هشتاد درجه چرخید و رو به دیوار پادگان قرار گرفت و سلام نظامی داد. بعد از آزاد باش از اطرافیانم پرسیدم که آیا آنها هم آنچه من دیده بودم را دیده بودند. هیچکس آن را ندیده بود

دست ما و دامن خورشید باد

2009-09-13T06:35:00.001+04:30

چاکران درگه یاریم ما
خستگان مطلع شاهیم ما

گرچه مشکین روی و دل تاریم لیک
ناظران پرتوی ماهیم ما

دست ما و دامن خورشید باد
ذره های مانده در راهیم ما

حق علی باشد علی با حق بود
راه حق را همره راهیم ما

دل خرابی می کند اشکم خروش
شیعه های آه در چاهیم ما

یا علی امشب دل و دستم بگیر

راهپیمایان گمراهیم ما

سوار بر امواج

2009-09-03T23:49:00.000+04:30

بر بستر امواج زندگی آرمیده ام

امواج مرا با خود می برند

به جزیره ای در نامعلوم آباد

و من در حسرت ساحل کودکی رفته ام

کودکی غرق شده ام

من ماندم و ارادۀ امواج

من تنها ماندم و خستگی بازوان خسته ام

خدایا

ای ناخدای امواج هستی

این قایق چروک خورده را

به کرانه های سرزمین کودکی های تجربه نشده

لنگر رسان

سلمان شدن

2009-08-28T00:04:00.004+04:30

عکست را در اینترنت دیدم . با آن نگاه مخصوص خودت. خیلی وقت بود که ندیده بودمت . خیلی وقت . اما وقتی خوب در چهره ات نگاه کردم یاد گذشته افتادم. یاد دو خط که چون با هم زاویه دارند لاجرم از هم دور می شوند. در نقطه ای آن دو خط با همند ولی هر چه می گذرد از هم دور تر می شوند. از هم فاصله می گیرند. و یک روز یکی از آن خط ها به دیگری نگاه می کند که چقدر اوج گرفته و خودش چقدر در حضیض است. داشتم جعبۀ یادگاری های دوران دبیرستانم را مرتب می کردم که گمشده ای را یافتم. کارت تبریک تو به مناسبت نیمه شعبان. دعا کرده بودی که ظهور نزدیک شود و من سلمان حضرت شوم.
رضا جان ! کسی که لیاقت دارد از اصحاب حضرت شود تویی . کسی که سلمان زمان است تویی. من این را در چشمانت دیدم. یادم است که یک بار ازت پرسیدم برای نفی خواطر چه راهی سراغ داری و تو گفتی ذکر : لا موثر فی الوجود الا الله . من این ذکر را در چشمانت دیدم. توکلت کامل شده بود. خیلی بزرگتر شده بودی. مبارکت باشد.
چند روز پیش یکی از دوستان مشترک قدیممان تلفن کرد. پرسید برای آزادی رضا چه کار می خواهی بکنی؟ گفتم : دعا کردم و دعا خواهم کرد. نمی دانم چه کار دیگری از دستم بر می آید. ید الله فوق ایدیهم . خدایا!!! در این ماه مبارک . در این لحظلاتی که پیامبرت فرموده : والشیاطین فیه المغلوغه. در این لحظات طلایی، از تو می خواهم که لطف ویژه ات را شامل حال همه مومنان زندانی قرار بده. به بزرگی و کرمت نعمت آزادی را شامل حال ایشان کن. آمین یا رب العالمین

این نیز بگذرد

2009-08-21T15:28:00.003+04:30

این شعر را وقتی اول دبیرستان بودم سر جلسه امتحان ثلث دوم نوشتم؛ معملممان موضوع انشاء را داده بود: این نیز بگذرد؛ متن و فهوای بچه گانه آن به دلیل سنم بود؛ ولی گاهی پشت حرفهای بچه گانه حرف های بزرگی خوابیده است

سکوت و سیاهی

صدایی نبودی

در آن دشت و بیشه

همه مرده در خواب بی انتهایی

نه سیزی ، نه سرخی ، نه آبی

فقط بی کسی، سردی و ظلمت شب

دور ، دور فرمانرواییّ یخ بود

برف و بوران و کولاک و بهمن

زمین

لیک آبستن شور وشر بود

*****

در آن هول و هم سیاهی

میان زمین و زمان های آهی

درخشید نور و زد اخگری شب

به پهنای رخشان انوار

عقاب سرافراز

پرید از سر قله در آسمانها

تو گویی زدی تیغ بر پیکر شب

صواعق پدید آمدند و شکستند

جلود سیاد سمایی

*****

درخشندگیّ طلوعی و زیبایی صبح

درختان بی برگِ خشکیدۀ دشت

چمن های غش کردۀ کوه

جملگی جان گرفتند

شاپرک بر شقایق جلوسید

بلبی روی گلها ببوسید

دور، دور جوانی

شادی و شادمانی

بهار و جوانه

به دامان گلبرک

یکی قطره ژاله

تیرو مرداد و شهریور گرم

قطار آمدند و گذشتند و رفتند

میوه ها بر درختان شکفتند

چنین بود اوضاع دور زمانه

**************

ناگهان از کمینگه

سرک در کشیدند ابرهای تیره

مرکب گرفتند بر نور خورشید

وزیدی وزش های پاییز تازه

برون آمدی فصل نویی دوباره

درخت کهنسال این قصۀ دشت

به توجیه آلاله ها و جوان ها

جواب پریشانی سرو کوهی

به پند و نصیحت برای صنوبر

به دلداری سبزه ها و گلستان

چنین فرمود

این نیز بگذرد

مهمانی

2009-08-17T10:15:00.000+04:30

چند روز دیگر تا ماه رمضان مانده است. تا مهمانی خدا. معلمی داشتیم در دوران دبیرستان که چند روز مانده به ماه رمضان جمله ای را به ما دانش آموزان گفت که هیچگاه فراموش نمی کنم. و هر چه بخواهم بگویم در آن یک جمله گفته شده است. او گفت:" در ماه رمضان اگر دعا نخواندیم مهم نیست ولی اگر خدا را نخواندیم خیلی ضرر کرده ایم" . چند روز دیگر ماه رمضان است و من یادم می آید که مدت هاست یاد خدا نبوده ام. مدت هاست که انگار با خدا تنها نبوده ام. مدت هاست که گفتگوی درونی و همهمۀ دنیای بیرون مانع شده که بنشینم و با خدای خودم صحبت کنم . بگویم: ای کسی که از رگ گردن به من نزدیکتری، ای کسی که حایل بین من و قلب منی، ای کسی که گفته ای : من در نزد دل شکستگانم، ای خدای من، ای پدر آسمانی من ، ای مهربانترین مهربانان، امروز که دلشکسته ام بیش از همیشه به مهربانی ات نیاز مندم . امروز که پس از مدت ها دوباره باسری افکنده و لباس دلی ژولیده و چرکین بر در مهمانی ات ایستاده ام ، امروز مانند پدری که پسر فراری اش با شرمندگی پیش او باز گشته با من باش . در بگشا و به بزرگواری ات خطاهای رفته را نادیده بگیر. بگذار دیگر بار در برابرت زانو بزنم و از صمیم قلب تو را بخوانم . قلب چرکین مرا پاکیزه ساز و دعایم بپذیر. آمین یارب العالمین

کسی چه میداند!

2009-08-14T17:02:00.001+04:30

روزی آتش به طویله مرد روستایی افتاد و اسبش فرار کرد.

مردم گفتند: وای چه مصیبتی!

روستایی گفت: کسی چه میداند!

یک هفته بعد اسب روستایی باز گشت و همراه خودش چندین اسب زیبای وحشی آورد.

مردم گفتند: به به. چه سعادتی

روستایی گفت: کسی چه می داند!

چندی بعد پسر وی که مشغول رام کردن یکی از اسب های وحشی بود به زمین خورد و پایش شکست.

مردم گفتند: وای چه مصیبتی!

روستایی گفت: کسی چه میداند!

دو روز بعد سپاهیان پادشاه جهت سرباز گیری برای جنگ به آن روستا می رسند و همه جوانان را می برند به جز فرزند مرد روستایی که پایش شکسته بود.

مردم گفتند: به به. چه سعادتی

روستایی گفت: کسی چه می داند!

پس:

هان مشو نومید چون واقف نیی از سر غیب

باشد اند پرده بازی های پنهان غم مخور

هفت نوع هوش

2009-08-12T20:32:00.003+04:30

کتابی توسط یکی از دوستان عزیزم به من هدیه شد به نام " هفت نوع هوش" که نوشته توماس آرمسترانگ و ترجمه ناهید سپهر پور است و توسط انتشارات پیک آوین به چاپ رسیده. حرف این کتاب این است که تقسیم بندی هوش انسانی به IQ و EQ تقسیم بندی کاملی نیست و گویای توانایی های یک انسان نمی باشد. مثلا خیلی ها هستند که IQ بسیار بالایی دارند ولی موفق نیستند. حتی تعریف EQ که تعریف جدید تری هست خیلی جامع نیست. این کتاب می گوید که ما هفت نوع هوش داریم و هر کدام منطقه خاصی در مغز را به خود اختصاص می دهند. این هوش ها برخلاف تعریف IQ قابل ارتقا هستند. توجه کنید که IQ تقریبا معادل پروسسور مغز است. یک قابلیت ژنتیکی است که البته ثابت شده اگر به مغز خوب اکسیژن نرسد مخصوصا در دقایق اول تولد افت می کند. ما با IQ ای که پا به دنیا میگذاریم با همان هم از دنیا می رویم. اما در مورد این هفت هوش باید گفت که گرچه استعداد ژنتیکی نقش دارد و همه ما ذاتا در بعضی از اینها مستعد و نخبه هستیم ولی مغز خاصیت پلاستیسیته دارد. یعنی از جایی که کار بکشی رشد می کند و اگر کار نکشی کوچک می شود. کسی که کور می شود چند سال بعد منطقه ای از مغزش که مخصوص بینایی است آب می رود و سایر مناطق مثلا منطقه مربوط به لامسه قلنبه می شود. لذا اگر ما از هوش های خود کار بکشیم آنها پرورش مییابند و اگر نادیده شان بگیریم ابتدایی باقی می ماند. انسان کامل به تعبیری کسی است که توانسته تمام هوش هایش را تا جای ممکن رشد دهد و از آنها استفاده کند. این هفت هوش عبارتند از 1. هوش گفتاری 2. هوش فضایی و تجسمی 3. هوش موسیقایی 4. هوش منطقی و ریاضیاتی 5. هوش حرکتی و تعادلی 6. هوش بین فردی 7. هوش درون فردی

اینکه کدام ما کدام هوش را داریم و کدام هوشمان را چگونه باید پرورش دهیم موضوع این کتاب است که شاید در مطالب بعدی وبلاگ ناخنکی به آن زدم . نکتۀ بسیار مهم بعد تربیتی قضیه است . یعنی در سیستم آموزش و پرورش ایران و نیز در دانشگاه های ما به همه این هوش ها به یک اندازه بها داده نمی شود و اصلا باید بگوییم اکثر آنها نادیده گرفته می شود. لذا محصولات سیستم آموزشی ایران اولا: نامتعادل هستند. ثانیا: استعداد هایشان کشف نمی شود و رشد نمی یابد مگر بر اساس شانس. ثالثا : اکثر ما نهایتا در جایی قرار میگیریم که بهترین جایگاه برای ما نیست و به خود شکوفایی " self actualizing" نمی رسیم. سوال اینجاست که چه باید کرد؟

1984

2009-08-09T19:15:00.002+04:30

1984 نام رمان معروف جرج اورول است . شاید در ایران جرج اورول با نام شاهکار دیگرش " مزرعۀ حیوانات " شناخته شود. ولی باید بدانیم که در واقع 1984 شاهکار اصلی اوست. هر دوی این کتاب ها جزو 100 رمان برتر قرن گذشته اند ولی 1984 این امتیاز را دارد که هم در رتبه بندی نویسندگان و هم در رتبه بندی خوانندگان جزو ده رمان اول است. علت شهرت کمتر این کتاب از مزرعۀ حیوانات در ایران ترجمه ناپذیری این کتاب است. یعنی با اینکه صالح حسینی و انتشارات نیلوفر تمام تلاش خود را کرده اند باز حق مطلب ادا نشده است. این البته به دلیل ضعف مترجم نیست بلکه به دلیل زمینه های فرهنگی و نگارش این کتاب به زبان انگلیسی است. این کتاب تصویر نهایت اولیگارشی است. دنیایی که در آن جهان به 3 پاره شرقآسیه، اقیانوسیه، و اوراسیه تقسیم شده اند. نویسنده به خوبی دنیایی را تصویر می کند که بسیار ترسناک و عبرت آموز است. دنیایی که هر حرکتی در آن توسط دستگاهی به نام تله اسکرین کنترل می شود.تمام روابط توسط دولت کنترل می شود حتی خصوصی ترین آنها. روی تمام دیوارها تصویر شخص اول حکومت قرار دارد و زیر آن یاد آوری شده است : برادر بزرگ تو را نظاره می کند! . دنیایی که در آن سه اصل اینگساک حکومت می کند: 1. جنگ صلح است 2. آزادی بردگی است 3. نادانی توانایی است. اصولی که به ظاهر احمقانه می آید ولی حاکمان به آن عقیده دارند و هر مخالفی را سرکوب می کنند. کشور توسط وزارت خانه های حقیقت ، نفرت، فراوانی ، پلیس اندیشه و ... اداره می شود. شخصیت اول داستان ، وینستون، کارمند وزارت حقیقت است . کار او این است که هر گونه اثری از افرادی که توسط حزب نابود شده اند را اصلاح کند. به فرض یکی از مقامات حزب که توسط پلیس اندیشه خطرناک توصیف و سپس حذف شده است اما عکس او در روزنامه ها و دایره المعارف ها باقی است. او موظف است که آنها را شناسایی و اصلاح کند . مثلا عکس شخصیت مورد نظر را از روزنامه 2 سال پیش حذف کند و روزنامه را دوباره چاپ کند و به کتابخانه ها و مراکز بدهد و همه نسخه های قدیمی را نابود کند!!! در این کتاب همه کسانی که به نظر دوست می آیند در پایان داستان مامور پلیس اندیشه از آب در می آیند. جمله معروف این کتاب این است:

Who control the present, control the past. Who control the past, control the future.

نامه به امام زمان!!!؟؟؟

2009-08-06T08:59:00.002+04:30

نمی دانم این سنت نامه نویسی به امام زمان را چه کسی اختراع کرد و چه هدفی داشت ولی امروزه استفاده های ناجوانمردانه ای از آن می شود. همه می دانیم که امام زمان قبل از غیبت تاکید کرده اند که اگر کسی ادعای ملاقات با ایشان را کرد حتما دروغگو است. یک عده ای خطاب به امام زمان نامه می نویسند و در روزنامه ها منتشر می کنند. طبیعتا این یک نامه سرگشاده است و جوابی هم نخواهد داشت. یعنی هر ادعایی که در آن بکنند بی پاسخ می ماند. لذا احتمال سوء استفاده از چنین روش ابراز عقیده ای بسیار محتمل است. سوال من این است که چرا وقتی کسانی می خواهند اعلام مواضع کنند به صورت شفاف و مستقیم این کار را نمی کنند؟ بلکه به طور غیر مستقیم و با خطاب قرار دادن کسی که می دانند پاسخ ایشان را فعلا نخواهد داد این کار را می کنند. این بیشتر از اینکه یک ابتکار برای بیان نظریات و مواضع به بنظر بیاید در خوشبینانه ترین حالت یک کج سلیقگی و در بدبینانه ترین حالت نوعی استفاده ابزاری از نام امام زمان است. اینکه ما نام مقدس امام زمان را خطاب قرار دهیم و مطالبی بیان کنیم دلیل بر حقانیت ما نیست . اینکه ما به وسیله یک نامه و بیان ظلم رفته به اهل بیت و ذکر مصیبت پهلوی شکسته حضرت فاطمه(س) و سر بریده امام حسین(ع) بخواهیم خودمان را در راه ایشان نشان دهیم درست نیست حتی اگر واقعیت داشته باشد. کسی اگر می خواهد خود را در راه اهل بیت نشان دهد باید در عمل این کار را کند. عمل انسان باید گویای شیعه بودن او باشد. آیا امکان ندارد که ما در عمل رفتاری اموی و عباسی داشته باشیم و سنگ اهل بیت را به سینه بزنیم؟ منطقا می شود. پس بهتر است این کار را نکنیم . راه درست تر و ساده تر همانی است که گفتم. عمل . اینکه حرف و عمل انسان یکسان نباشد تعبیر بسیار بدی در دین دارد. نفاق یا ریا. پس بهتر است اصولا حرفی نزنیم و ادعایی نکنیم . نتیجه این کج سلیقگی ( نامه نگاری به امام زمان در روزنامه ها برای بیان مواضع) این می شود که عده ای که با ما موافق نیستند و متن ما را می خوانند و آنرا حقیقت می پندارند ناخود آگاه نسبت به امام زمان جبهه می گیرند. گروهی هم از قول امام زمان به طنز و غیر طنز جواب ما را می دهند. گروه دیگری هم نامۀ دیگری خطاب به امام زمان می نویسند و در آن مدعی می شوند که ما دروغ می گوییم. این وسط چیزی که هزینه شده و نابود شده است حرمت و اعتقاد به امام زمان است. لازم نیست آدم بهایی و وهابی و صهیونیست باشد که تیشه به ریشۀ اعتقادات مردم بزند. می تواند یک شیعۀ دو آتشه باشد که بی فکر و تدبر کار کند. من آنچه می توانستم بگویم را گفتم تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل

حکایت آتش و پنبه

2009-08-03T22:53:00.002+04:30

در سایت ها خبر ملاقات محمد رضا جلایی پور با خانواده اش را خواندم و بسیار خوشحال شدم. چیزی که بیشتر از خبر سلامتی محمدرضا من را خوشحال کرد نحوه برخورد او با موضوع زندان بود. در علم روانکاوی مبحثی مطرح می شود به نام مکانیسم های دفاعی. اساس مطلب آن است که هر انسانی بنا به شخصیت و آموزش هایی که دیده است در مقابل هیجانات برخوردهای مختلفی می کند. هیجان واقعه ای غیر مترقبه و خارج از چهار چوب عادات روزمره ماست و می تواند مرگ یکی از عزیزان، شکست در کار، طلاق، زندانی شدن یا هر چیز دیگری باشد. انسانها واکنش های مختلف خود آگاه و ناخودآگاهی به اینها نشان می دهند. یکی فرافکنی می کند. یکی انکار می کند. یکی دلیل تراشی می کند و به همین نحو. و افراد با این واکنش ضمیر ناخود آگاه خود را آرام می کنند . مثلا شما خبر مرگ پدر کسی را به او می دهید و او عصبانی شود و به شما ناسزا می گوید. یا انکار می کند و می گوید چنین چیزی امکان ندارد. یا فرافکنی می کند و می گوید تقصیر فلانی بوده که پدرم مرده است و به این طریق به این هیجان واکنش نشان می دهد. بهترین و آرمانی ترین واکنش دفاعی تصعید نام دارد که در آن فرد هیجان را از طریق انجام عملی معقول و متعالی کنترل کند . مثال کلاسیک آن این است که کسی از موضوعی خشمگین است می رود بکس کار می کند یا وزنه می زند تا خشمش فروکش کند. از وقتی من محمد رضا را می شناسم (من و محمد رضا در یک مدرسه درس خوانده ایم) مکانیسم مورد علاقه اش تصعید بود و روی خودش کار کرده بود. استاد این بود که از بدترین شرایط بهترین استفاده را کند. از لحظه لحظه شرایط ناگوار به عنوان یک فرصت استفاده می کرد . او این بار از شرایط زندان به عنوان فرصتی برای مراقبه ، برای دعا ، برای حفظ قرآن و نظیر آن استفاده کرده است.
حافظ می گوید
سحر گه رهرویی در سرزمینی
همی گفت این معما با قرینی
که ای صوفی شراب آنگه شود ناب
که در شیشه برآرد اربعینی
این شعر به خاصیت خلوت برای عارف اشاره دارد. من اطمینان دارم که محمد رضا بارها این بیت را با خودش تکرار کرده و آنرا سرلوحه این باز داشت قرار داده است. البته این مشی همه بزرگان بوده است به طور مثال آیت الله طالقانی در مدت زندان تفسیر قرآن می نوشت و یا نهرو کتابهای "نگاهی به تاریخ جهان" و "نامه های پدری به دخترش" را در زندان نوشته است. اگر همۀ حرفهای فوق را بخواهم در یک جمله خلاصه کنم این می شود: آتش پنبه را به خاکستر و آهن را به فولاد تبدیل می کند. بیاییم از امروز روی مکانیسم های دفاعی خود فکر کنیم و آنها را از حالت ناخود آگاه به خودآگاه و از حالت غیر معقول به معقول تبدیل کنیم.

پیام

2009-08-02T22:24:00.004+04:30

دشت ماتم گرفته را کهکشان زخم خورده ای به خدا می سپارد و دنیای ستم را هفتادو دو ستاره خونین به شعاعی سرخ می نوازند.

کبوتر سفیدی که از کاروان معراج جا مانده است وبه دنبال نور میگردد از آسمان فرود می آید _ بر زمین خشکیده ای که از خون اقیانوس های بی سر سیراب است_ و به دنبال گمشده ای میگردد که نشانی ندارد وحتی پیراهن کهنه اش ،انگشت وانگشترش به تاراج رفته است.

وه چه بوی سیبی می آید! کبوتر در میان بدنهای در خون خفته، پریشان وآشفته به سمتی می رود که بوی سیب می آید .لحظه ای بعد او در کنار خون خدا ست که برزمین چکیده است .دورش میگردد او را می بوید و می بوسد سربه زمین میکوبد و برمی آشوبد.

کبوتر زار و خسته پر و بال در خون خدا میشوید. اشک در چشمان او حلقه زده است - همچنان که درچشمان ذوالجناح حلقه زد وقتی دستهای لطیف دخترکی که تازه یتیم شده بود سراغ بابایش را از او میگرفت-.

کبوتر با پروبالی خونین پر میکشد و در آسمان شناور میشود تا پیام سرخی که آن بدن بی سر با خون خود برزمین کربلا نوشته بود را به هزاران کبوتری که از پی نسلها می آیند وهنوز بال وپرهایی سفید دارند برساند.

مکتب دیکتاتور ها

2009-07-31T21:30:00.001+04:30

"مکتب دیکتاتور ها " نام کتابی است که اینیاتسیو سیلویونه در سال 1939 نوشته است. اسم نویسنده داد می زنه که از بچه های ایتالیا است. ایشان مدتی از فعالین چپ در ایتالیا بوده و گرایشات کمونیستی و سوسیالیستی داشته است. ولی بعد از تجربیاتی که در زندگی می کند نظرش تغییراتی می کند. و از کارهای حزبی کناره می گیرد و به نوشتن روی می آورد. این کتاب داستان دو نفر آمریکایی است که در زمینه دیکتاتوری تحقیق می کنند و برای در آوردن اطلاعات علمی به اروپا سفر می کنند و از آلمان نازی و ایتالیای فاشیستی و روسیه استالینی دیدن می کنند . ایشان می خواستند با جمع آوری اطلاعات جامع از "فن تشکیل دیکتاتوری" با دست پر به آمریکا بر گردند و یک دیکتاتوری در ایالت متحده تشکیل دهند . بعد از گشتن اروپا برای مداوا در سویس توقف می کنند و در آنجا دانشمندی به ایشان می گوید که اگر می خواهند بفهند دیکتاتوری چیست باید حرف منتقدین را گوش کنند و به ایشان یک فراری ایتالیایی معرفی می کند که در وا قع خود نویسنده است. کل کتاب در واقع دیالوگ آن دو نفر آمریکای و فراری ایتالیایی در مورد فنون تشکیل دیکتاتوری است. کتاب سیر داستانی ندارد و این نقطه ضعف اصلی آن است . چون نه مانند کتاب های عملی منظم و با طرح مبحث نوشته شده و نه مانند داستان آکسیون داستانی و شخصیت پردازی و فضا سازی و حادثه پردازی دارد. ولی لابه لای این نوشته ها مطالب جالبی نگاشته شده است. این کتاب ترجمه مهدی سحابی است و نشر ماهی آنرا در قطع جیبی زده است. چند جمله جالب از این کتاب را برایتان می نویسم:
کسی که عینک حکومت را به چشم میزند وارد دنیایی خیالی می شود. این عینک مسایل بی اهمیت را بزرگ و رویداد های مهم را بسیار کوچک می کند و آدم با استفاده از آن چیزهایی را می بیند که وجود ندارد و چیز هایی را که وجود دارد نمی بیند. همین نتایج را امروزه می توان از راه ساده تری به دست آورد . افسانه متداول " حاکمیت مردم" کار را آسان کرده است. صفحه 31
دیکتاتوری رژیمی است که در آن ، مردم به جای فکر کردن نقل قول می کنند . صفحه 38

پیر مرد چشم ما بود

2009-07-30T17:45:00.001+04:30

حاج آقا ملک عباسی یکی از کسانی است که حق تعلیم معنوی به گردن من دارد و خدا شاهد است که هر بار می خواهم رفتگان را دعا کنم نام ایشان جلوی چشمم است. اولین ملاقات من با او به ایام راهنمایی بر می گردد. در آغاز سن تکلیف بودم که یک سوال شرعی پیچیده برایم پیش آمد. از یکی از معلمان این سوال را پرسیدم راهنمایی ام کرد که پیش حاج آقا بروم. در آن روزگار حاج آقا ملک عباسی در گارکاهی در کنج حیات راهنمایی مشغول بود. در واقع ایشان فارغ التحصیل رشته برق از آلمان بود. دقیقا نمی دانم کی در آلمان بوده ولی اگر اشتباه نکنم به قبل از جنگ دوم جهانی بر می گردد. آن موقع که سواد داشتن معادل دکترای این روزگار بود آقای ملک عباسی جوان راهی آلمان برای تحصیل می گردد. و حالا که سالیان درازی از آن ایام می گذشت در گوشه ای از یک راهنمایی کارگاهی داشت برای تعمیرات ضروری مدرسه و همزمان پیشنماز دبیرستان هم بود. برای بچه ها موضوعات شرعی را می گفت و چون به نماینده یکی از مراجع نزدیک بود اگر پرسش شرعی وجود داشت از این طریق استفتاء می کرد. یک روز من به دیدن حاج آقا در کارگاهش رفتم. پیرمردی بود با چشمان روشن و لبی خندان که گذشت روزگار کمی قوز برایش درست کرده و عصایی در دستش نهاده بود. سوالم را پرسیدم . گفت نمی دانم ! ولی برایت می پرسم. چند روز بعد که دوباره پیش او رفتم جواب سوالم را گفت. بیشتر آشنایی من با حاج آقا به دوران دبیرستان بر می گردد که پیشنماز مدرسه بود و دو بار هم توفیق زیارت امام رضا (ع) را با هم داشتیم. آقای ملک عباسی نمونه کسانی بود که توانسته بودند دین و تکنولوژی را با هم جمع کنند و از هر نظر کامل باشند. آن مطالعات مذهبی و آن تقوای مثال زدنی در کنار تحصیلات در یک کشور خارجی در سالیان دور. این بود که ایشان شخصیت جذابی داشت و همیشه اگر شیطنت بچه های دبیرستانی اجازه می داد حرف های زیادی برای گفتن. گفتم که دو بار با حاج آقا به زیارت مشهد رفتیم. بار دوم اولیاء مدرسه موافق نبودند. به هر حال سنی از او گذشته بود و نگرانی ایشان معقول بود. من و چند تا از بچه ها که نمی خواستیم چنین فرصتی را از دست بدهیم پیش معلمینمان رفتیم و اصرار کردیم که حاج آقا بیاید. مدرسه کوتاه آمد به شرط آنکه هیچ وقت حاج آقا را تنها نگذاریم. و البته این وظیفه بیشتر متوجه من بود چون بیشتر از همه بچه ها اصرار کردم. و یادم نمی رود آن روز صبحی را که از خواب بیدار شدم و دیدم حاج آقا نیست!. قرار گذاشته بودیم که ساعت نه صبح برویم حرم و من خواب مانده بودم. از بچه ها پرسیدم آقای ملک عباسی را ندیدید؟ گفتند رفت! و من عین برق گرفته ها جستم! ماشا الله با آن سن بالا و کمر خمیده عصا زنان چنان تند تند را ه میرفت که آدم گرد پایش هم نمی رسید. خیلی اهل شعر بود و اشعار حکمت آمیزی از خواجه نصیر و سایر شعرای بزرگ برای ما می خواند. در یکی از این سفر ها ایشان برای ما خاطره ای تعریف کردند که به زیارت حرم امیرالمومنین قبل از انقلاب بر می گشت . برایمان داستان ها گفتند و در ضمن آن به مطلبی اشاره کردند. گفتند سحرگاهی توی حرم امیر المومنین روبه روی ایوان طلا شعری گفتند . من همانجا شعر ایشان را یادداشت کردم:
دیده ام آن بارگاه خوش که تو داری

هیچ شهی چون تو بارگاه ندارد
در حرم ماه طلعت تو علی جان

شمس جهان رخصت نگاه ندارد
خلق چو پروانه گرد شمع وجودت

زده حلقه جز تو چون پناه ندارد
چشم تر و دل شکسته و دست به سینه

محو جمالت آنچنانکه آه ندارد
ایشان گفتند که مخصوصا شعرم را تمام نکردم . به امام گفتم که شعرم را دفعه بعد که به پابوس شما آمدم تمام می کنم. دست روزگار صدام را در عراق به ریاست رساند و از طرف دیگر در ایران انقلاب شد و آقای ملک عباسی دیگر موفق به زیارت حرم امیرامومنین نشد. آن موقع که حاج اقا این داستان را برای ما تعرف می کرد سال 1377 یا 1378 بود و تازه راه کاروان ها داشت باز می شد و او خیلی امید وار بود که موفق به زیارت بشود. اما کهنسالی و بیماری محدودش می کرد . تا جایی که من خبر دارم تا چند سال بعد که از دنیا رفت موفق به زیارت امیر المومنین نشد. وقتی خبر فوت ایشان را شنیدم یاد شوقی افتادم که در چشمان روشنش دیده بودم همان روزی که داستان شعرش را برای ما تعریف می کرد. و من هم شعر زیر را برای حاج آقا گفتم.

عصا در دست و لب خندان و دل بیداره
آشنا مثل همیشه
خانۀ تنگ جهان را می سپاری راه
برف پیری شانه کرده گیسوانت را
تو اینک شاد و خندانی
نیک می دانم دلیلش را
هزاران بار خود گفتی
از آن صبحی که چه صبحی
به ایوان طلاکار امامت خیره بودی تو
و بیتی از سر عشقت به لب راندی
قسم خوردی که شعرت را
نیفزایی دگر بیتی
مگر در پای ایوان طلاکار امامت، ساقی کوثر
و اینک شاد و خندانی
که چشمت را چو بر بستی
نظر بر دیدۀ مولافکندی جان
خوشا بر حال چشمانت
خوشا بر حال لبهایت
که بوسیدند دستان یدالهی
تو اینک شاد و خندانی
تو اینک شعر نغزت را
به پایان می بری
زین رو تو خوشحالی

عشق مثل آب خوردن بوده است

2009-07-28T08:28:00.000+04:30

آخرین باری که از حال احمد عزیزی خبر دار شدم در فیلم انتخاباتی آقای موسوی ساخته مجید مجیدی بود. احمد روی تخت مراقبت های ویژه با چشمانی باز افتاده و تراکؤستومی شده بود. میر حسین او را صدا زد و او به نشانۀ شناختن او انگشت سبابۀ دست راستش را بالا برد. کار دیگری از او بر نمی آمد . نه صدایی و نه حرکتی. روز میلاد حضرت ابالفضل هر چه به خودم فشار آوردم تا بیتی ، جمله ای ، چیزی بنویسم ؛ نشد. یاد احمد عزیزی افتادم و اینجا قسمتی از یکی از اشعار این شاعر دلسوخته را می گذارم . هم ارادتی به سقای کربلا باشد و هم شفای احمد را از ایشان بخواهیم.
رفت سوی برکه و برگشت زود
عاشقی یک آب خوردن هم نبود
خون مرکب می شود دستت قلم
عاشقی اینجاست زیر این علم
حرف دریا تشنه مردن بوده است
عشق مثل آب خوردن بوده است
لحظه های اوج زیبایست این
تشنه و دریا، تماشایی است این
ای به جسم تشنۀ احساس جان
مرحبا بر همتت عباس جان
بحر مثل قطره ای شد بر لبت
وا نشد لبهای عالی مشربت
دست عاشق را چه باک از دشنه است؟
تشنه ام من تا حسینم تشنه است
صاف صافم مثل جان صوفیان
دست عباسم نه دست کوفیان
من شهید لالۀ سحرایی ام
دجله یعنی این دل دریایی ام

به امید شفای احمد عزیزی

امیدی در دل

2009-07-26T08:40:00.002+04:30

قلبی داشتم
که در پای ضریح شش گوشت نهادم
اشکی داشتم
که به فرات تشنگی ات بخشیدم
هرچند که مدتی است از تو دورم
و جایی دور
دور از وادی حسینیان و زینبیان منزل کرده ام
و همچنان به بازیچۀ زندگی بازیچه ام مشغولم
تو خود شاهدی که هر بار نام تو می آید
قلبی در پای ضریحت سینه می زند
و علقمه ای در چشمانم می جوشد
و امیدی در دلم زبانه می کشد :
ای کاش!
من هم با شما می بودم

ظلمت در نیمروز

2009-07-25T05:18:00.007+04:30

ظلمت در نیمروز نام یکی از صد رمان برگزیده جهان است . نویسندۀ آن آرتور کاسلر، اصالتا مجارستانی و مدتی عضو حزب کمونیست بوده است. داستان مربوط به یکی از موسسین حزب کمونیست روسیه به نام روباشف است که در تصفیه حساب های استالینی دهه 30 بازداشت و متهم به اقدام جهت براندازی نظام می شود. او که یکی از ده نفر اصلی موسس حزب کمونیست است و سالها عکسش در کنار لنین به دیوارهای حکومتی الصاق بوده حالا مورد اتهام و بازجویی قرار می گیرد. کل داستان در واقع توضیح نحوه اعتراف گیری از روباشف است و در نهایت او اعتراف می کند که قصد براندازی حکومتی را داشته که در اصل تمام زندگی اش را برای پا گرفتن آن گذاشته بوده است. نام کتاب از جمله ای از انجیل گرفته شده است :" به هنگام نیمروز ظلمت همه جا را فرا گرفت و تا ساعت سه بعد از ظهر ادامه یافت. در این وقت عیسی با صدای بلند فریاد زد: ایلویی ایلویی لما سبقتنی؟" ظلمت در نیمروز در واقع اصطلاحی است که به موقعیتی اطلاق می شود که در آن کسی به گناه نکرده دم تیغ رود. این کتاب ترجمه اسد الله امرایی است و توسط انتشارات نقش و نگار به چاپ رسیده است.

الهی عظم البلاء

2009-07-25T05:17:00.004+04:30

ماه شعبان فرا رسیده است و کم کم باید خودمان را آماده ضیافت الله رمضان کنیم । قطعا رفتن به مهمانی آمادگی می خواهد। پوشیدن لباسهای پاکیزه و اصلاح صورت و عطر ناب می خواهد। هر چند که هر چقدر هم که کثیف و ژولیده باشیم صاحب خانه ما را پس نمی زند । هر چند که او مصداق "با کریمان کارها دشوار نیست" است ولی به هر حال ادب حکم می کند که برای مهمانی آماده باشیم. یکی از دعاهایی که در ماه شعبان توصیه شده است دعای " الهی عظم البلاء" است که دیدم سید مهدی شجاعی عزیز اخیرا ترجمۀ آزادی از آن کرده است. این ترجمه زیبا را که نکته های فراوان دارد برایتان در اینجا می گذارم و لینک وبلاگ سید مهدی شجاعی را هم از ستون سمت چپ صفحه می توانید پیدا کنید
خدایا! فتنه فزونی گرفته است،بلا بزرگ شده است و آزمایش شدت یافته است.
خدایا! اسرار هویدا شده است و رازها برملا شده است و پرده ها افتاده است.
خدایا! زمین تنگی می کند و آسمان خودداری.
خدایا! و در این حال و روز ،شکایت جز به تو،به کجا می توان برد؟جز بر زانوی تو،سر بر کجا می توان نهاد؟جز به ریسمان تو،به کجا می توان آویخت؟جز در پناه تو،کجا می توان سکنی گزید؟و جز بر تو،بر که می توان تکیه کرد؟
خدایا! در سختی و آسانی تکیه گاه جز تو کیست؟و پناهگاه جز سایه سار مهر تو کجاست؟
خدایا! بر پیامبرت محمد و آل او درود فرست،آنان که اطاعتشان را بر ما فریضه شمردی و بدین سان،شأن و منزلتشان را به ما شناساندی.
خدایا! تو را سوگند به حق این عزیزان که باران گشایشت را بر ما ببار و از آستان فرجت نسیمی بر این دلهای خسته جاری کن.
خدایا! طاقت تمام شده است.شکیب سرآمده است،کارد به استخوان صبوری رسیده است.
خدایا! هم الان ما را برهان.رهانیدنی به سرعت برق نگاه یا کمتر از آن.
ای پیامبر! ای وصی! ای علی! ای محمد! یاری ام کنید که شمایید یاوران من و دست اضطرار مرا در پناهگاه دست خویش بگیرید که دستی چنین با کفایت تنها از آن شماست.
مولای من! امام زمانم! این تو و این دستهای استیصال من! این تو و این فریاد استغاثه من! این تو و این چشمهای اشکبار من!
به فریادم برس! مرا دریاب!